Stanisław Jeliński
Biografia
Stanisław Jeliński urodził się 18 listopada 1903 roku w Przasnyszu jako najstarszy syn Marcelego i Stanisławy z domu Rurkowskiej. Jego rodzice gospodarowali na obrzeżach miasta na 12 ha niescalonej ziemi. Uczył się początkowo w szkole rosyjskiej, następnie w 4-oddziałowej Szkole Katolickiej w Przasnyszu, którą ukończył w 1917 roku. W 1919 roku ukończył kurs w Gimnazjum Filologicznym w Przasnyszu, prowadzonym przez Alfonsa L. Morawskiego.
W 1920 roku rozpoczął pracę jako kancelista w przasnyskim magistracie, a w latach 1920-1922 pracował w biurze powiatowym komisarza ziemskiego oraz w kancelarii magistratu. Podczas spisu powszechnego w 1921 roku pełnił funkcję głównego komisarza spisowego. W latach 1922-1926 kształcił się w Seminarium Nauczycielskim im. Stanisława Staszica w Grudziądzu. Po ukończeniu seminarium odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie, a następnie służył w 64 Pułku Piechoty w Grudziądzu. W 1931 roku otrzymał awans na podporucznika rezerwy, a w 1935 roku na porucznika.
W latach 1927-1933 pracował w 7-klasowych szkołach powszechnych w Łozinie i Nowym Mieście. W 1934 roku objął stanowisko kierownika Dokształcającej Szkoły Zawodowej w Lubawie. W sierpniu 1939 roku został zmobilizowany i wcielony do Ośrodka Zapasowego 24 Dywizji Piechoty jako dowódca kompanii. Po przekroczeniu granicy węgierskiej został internowany, a w obozie oficerskim pełnił funkcję oficera oświatowo-wychowawczego. 25 marca 1944 roku, po wkroczeniu wojsk radzieckich na Węgry, został wydany Niemcom i przebywał w obozie jenieckim pod Berlinem.
W czerwcu 1945 roku wrócił do Polski i podjął pracę w rodzinnym Przasnyszu jako referent do spraw kartkowego zaopatrzenia nauczycieli z darów UNRA. W latach 1947-1949 był kierownikiem Powiatowej Biblioteki Publicznej, organizując 2 biblioteki miejskie, 6 gminnych i 50 punktów bibliotecznych. 1 września 1949 roku wrócił do oświaty, a następnie ukończył Wyższy Kurs Nauczycielski dla nauczycieli szkół zawodowych.
1 września 1951 roku został dyrektorem Publicznej Szkoły Średniej Zawodowej w Przasnyszu, która wkrótce przekształciła się w Zasadniczą Szkołę Metalową. Dzięki jego staraniom szkoła otrzymała internat, a w 1959 roku pawilon przy ul. H. Sawickiej z pracowniami krawieckimi i izbami lekcyjnymi. W latach 1957-1961, przy pomocy posła Henryka Lelińskiego, opracowano dokumentację budowy nowych budynków szkolnych, które oddano do użytku w grudniu 1963 roku. Był inicjatorem powstania 5-letniego Technikum Mechanicznego o specjalizacji budowa i naprawa ciągników, samochodów i maszyn rolniczych. Za jego kadencji w roku szkolnym 1964/65 szkoła została uznana za wiodącą w zakresie języka polskiego.
Odszedł na emeryturę w 1969 roku, a zmarł 7 października 1974 roku w Przasnyszu. Uznawany za pioniera powojennego przasnyskiego szkolnictwa zawodowego. W 2006 roku rada miasta nadała jego imię ulicy na osiedlu Piaski.