Andrzej Bieńkowski

Rolnik, żołnierz
30.11.1891 30.11.-0001 Przasnysz

Biografia

Andrzej Bieńkowski urodził się 30 listopada 1891 roku w Przasnyszu, w rodzinie rolników Feliksa i Katarzyny z Niksińskich. Był bratem Leopolda i stryjem Zygmunta Witymira. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Przasnyszu, skąd został relegowany za udział w strajku szkolnym.

W 1912 roku rozpoczął służbę w armii rosyjskiej, a od 1917 roku służył w I Korpusie Polskim. W czasie I wojny światowej, 1 lipca 1916 roku, został ranny pod Rygą. W 1918 roku wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej, a w listopadzie tego samego roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do III batalionu 9 pułku piechoty Legionów. 27 marca 1919 roku został ciężko ranny w nogę pod Lwowem i spędził pół roku w szpitalu. Walczył na Froncie Ukraińskim i w wojnie z bolszewikami, awansując do stopnia sierżanta sztabowego. Odznaczył się odwagą podczas nocnego wypadu na Nowoaleksandrowsk nad Dźwiną w grudniu 1919 roku.

W okresie międzywojennym pracował w swoim gospodarstwie rolnym, a także działał społecznie w radzie miejskiej w Przasnyszu oraz w Federacji Polskich Obrońców Ojczyzny, gdzie był członkiem zarządu. Pełnił też funkcję zastępcy naczelnika Straży Pożarnej.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku brał udział w obronie Warszawy. Podczas okupacji służył w ZWZ-AK, będąc komendantem Ośrodka Przasnysz Nr 1 o kryptonimie „Reduta” w strukturze Obwodu Przasnysz AK. Niósł także pomoc ludności żydowskiej. Zmarł w 1964 roku w Przasnyszu i został pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.

Był żonaty ze Stefanią Wróblewską, z którą miał córki Helenę i Janinę; troje dzieci zmarło w dzieciństwie. Za swoje zasługi otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari oraz Odznakę pamiątkową „Orlęta”.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari gr. 476 (1921)
Odznaka pamiątkowa „Orlęta”
Udział w obronie Warszawy w 1939 roku
Dowodzenie Ośrodkiem Przasnysz Nr 1 „Reduta” w Armii Krajowej

Ciekawostki

Został relegowany ze szkoły za udział w strajku szkolnym.
Był ranny aż trzy razy: pod Rygą w 1916, pod Lwowem w 1919 i podczas wojny polsko-bolszewickiej.
Pomagał ludności żydowskiej podczas okupacji niemieckiej.

Udostępnij