Andrzej Bieńkowski
Biografia
Andrzej Bieńkowski urodził się 30 listopada 1891 roku w Przasnyszu, w rodzinie rolników Feliksa i Katarzyny z Niksińskich. Był bratem Leopolda i stryjem Zygmunta Witymira. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Przasnyszu, skąd został relegowany za udział w strajku szkolnym.
W 1912 roku rozpoczął służbę w armii rosyjskiej, a od 1917 roku służył w I Korpusie Polskim. W czasie I wojny światowej, 1 lipca 1916 roku, został ranny pod Rygą. W 1918 roku wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej, a w listopadzie tego samego roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do III batalionu 9 pułku piechoty Legionów. 27 marca 1919 roku został ciężko ranny w nogę pod Lwowem i spędził pół roku w szpitalu. Walczył na Froncie Ukraińskim i w wojnie z bolszewikami, awansując do stopnia sierżanta sztabowego. Odznaczył się odwagą podczas nocnego wypadu na Nowoaleksandrowsk nad Dźwiną w grudniu 1919 roku.
W okresie międzywojennym pracował w swoim gospodarstwie rolnym, a także działał społecznie w radzie miejskiej w Przasnyszu oraz w Federacji Polskich Obrońców Ojczyzny, gdzie był członkiem zarządu. Pełnił też funkcję zastępcy naczelnika Straży Pożarnej.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku brał udział w obronie Warszawy. Podczas okupacji służył w ZWZ-AK, będąc komendantem Ośrodka Przasnysz Nr 1 o kryptonimie „Reduta” w strukturze Obwodu Przasnysz AK. Niósł także pomoc ludności żydowskiej. Zmarł w 1964 roku w Przasnyszu i został pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
Był żonaty ze Stefanią Wróblewską, z którą miał córki Helenę i Janinę; troje dzieci zmarło w dzieciństwie. Za swoje zasługi otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari oraz Odznakę pamiątkową „Orlęta”.